Planowanie resolution w zakładach ubezpieczeń

W czerwcu 2016 r. FSB wydała wytyczne uzupełniające dotyczące opracowywania skutecznych strategii i planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla ubezpieczycieli o znaczeniu systemowym. Jednocześnie w listopadzie 2019 r. IAIS przyjął Podstawowe Zasady Ubezpieczeń dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, wspólne ramy dla grup ubezpieczeniowych prowadzących działalność międzynarodową określające szczegółowo normy dotyczące prewencyjnego planowania naprawy.

Zgodnie z IRRD przewiduje się przygotowywanie prewencyjnych planów naprawy (pre-emptive recovery plans) oraz planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (resolution plans).

O ile tworzenie pre-emptive recovery plans będzie domeną podmiotów rynku ubezpieczeniowego, to za tworzenie planów resolution odpowiedzialne będą organy resolution w poszczególnych krajach.

Plan resolution jest tworzony dla zakładu niezależnie od jego aktualnej sytuacji finansowej.

Plany resolution powinny zawierać:

• streszczenie głównych elementów planu;
• streszczenie istotnych zmian w jednostce, które miały miejsce od czasu przedłożenia ostatnich informacji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
• wskazanie, w jaki sposób można w koniecznym zakresie prawnie i gospodarczo oddzielić od innych funkcji funkcje krytyczne i główne linie biznesowe, aby zapewnić ich ciągłość z chwilą upadłości zakładu;
• wskazanie aktywów, co do których przewiduje się, że mogłyby służyć jako zabezpieczenie;
• prognozowany harmonogram realizacji każdego istotnego aspektu planu;
• szczegółowy opis oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym ocenę wykonalności i wiarygodności likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego, zgodnie z art. 13;
• opis wszelkich środków wymaganych zgodnie z art. 15 w celu zajęcia się przeszkodami dla możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, stwierdzonymi w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 13, lub usunięcia tych przeszkód;
• wyjaśnienie, w jaki sposób możliwości restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można by finansować bez zakładania jakiegokolwiek nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego poza skorzystaniem, w miarę dostępności, z ubezpieczeniowych systemów gwarancyjnych lub z dowolnych mechanizmów finansowania;
• szczegółowy opis poszczególnych strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogłyby zostać zastosowane w przypadku poszczególnych możliwych scenariuszy i mających zastosowanie harmonogramów;
• opis krytycznych wzajemnych zależności;
• analizę wpływu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na pracowników jednostki, w tym ocenę wszelkich związanych z tym kosztów, oraz opis przewidywanych procedur konsultacji z pracownikami podczas procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, krajowych systemów dialogu z partnerami społecznymi;
• plan komunikacji z mediami i ogółem społeczeństwa;
• opis podstawowych operacji i systemów do utrzymania ciągłości funkcjonowania procesów operacyjnych jednostki;
• w stosownych przypadkach, wszelkie opinie wyrażone przez jednostkę w związku z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Na podstawie IRRD, EIOPA wydała także regulacyjne standardy techniczne (RTS) dotyczące minimalnego zakresu informacji, które powinny być zawarte w planach resolution, w tym grupowych planach resolution. W dokumencie podkreślono, że plan resolution powinien być przede wszystkim narzędziem operacyjnym. Nie ma on ograniczać się do opisu podmiotu, lecz powinien zawierać konkretne scenariusze działań możliwych do wdrożenia w sytuacji kryzysowej, uwzględniające różne warianty rozwoju zdarzeń oraz różne strategie resolution. EIOPA zwraca uwagę na konieczność zachowania elastyczności, tak aby wymagania mogły być stosowane do różnych modeli biznesowych i struktur grupowych funkcjonujących na rynku europejskim.

Centralne miejsce w planie resolution powinien zajmować opis strategii resolution. Organ resolution powinien wskazać preferowaną strategię postępowania w przypadku wystąpienia przesłanek uruchomienia resolution, a także rozważyć alternatywne warianty działania.

Istotna część planu resolution dotyczy zapewnienia ciągłości operacyjnej funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych. Plan powinien opisywać, w jaki sposób podczas procesu resolution będą utrzymane kluczowe procesy, usługi oraz zasoby niezbędne do dalszego funkcjonowania działalności uznanej za krytyczną. Obejmuje to zarówno aspekty organizacyjne, jak i operacyjne, w tym zależności od dostawców usług, systemów IT czy innych podmiotów wspierających działalność zakładu.

Kolejnym ważnym elementem jest analiza finansowania resolution i zapewnienia ciągłości finansowej. Plan powinien identyfikować źródła finansowania niezbędne do wdrożenia wybranej strategii resolution. RTS wymaga również uwzględnienia w planie strategii komunikacji z interesariuszami.

Znaczącą część planu resolution stanowi ocena wykonalności resolution (resolvability assessment). W ramach tej oceny organ powinien identyfikować potencjalne przeszkody utrudniające skuteczne wdrożenie strategii resolution oraz wskazywać działania niezbędne do ich usunięcia.